[บทที่12] ทางเลือกของเซีย อ่ะ...มิกกี้ส่งเสื้อพละเปื้อนเลือดให้ยองนา หน้าโรงเรียน พรุ่งนี้ฉันเอามาให้ล่ะกันยองนารับมา ยังไงก็ได้มิกกี้เสยผม แอบมองยองนาขณะที่เธอยัดเสื้อของเขาลงกระเป๋าเธอ นี่...เธอไม่คิดจะตอบแทนอะไรฉันเลยหรือไง ฉันเป็นคนช่วยเธอน่ะมิกกี้ทำท่าทวง ยองนานิ่วหน้า ทำไมต้องทำงั้นด้วย ฉันว่าฉันขอบคุณนายไปแล้วน่ะ เลี้ยงข้าวฉันสิ จะได้หายกัน ฉันว่าฉันไม่ติดหนี้อะไรนาย ถ้าบวกลบคูณหารเรื่องที่ฉันช่วยนาย ตอนโดนแปรงกระแทกหน้านั้นน่ะ ฉันว่าเราหายกันพอดี หรือไม่ใช่เธอเสริมเมื่อมิกกี้ทำท่าจะเถียง งั้นฉันเลี้ยงข้าวเธอเองก็ได้มิกกี้เสนอทางออกสุดท้าย ไม่เห็นอยากจะกินยองนาทำปากเบะ นี่เธอมิกกี้ตะโกนสียงดังจนเด็กนักเรียนแถวนั้นหันมามอง ไปดิ ฉันกำลังหิวเลยอึนเชโผล่มายืนข้างยองนาตอนไหนไม่รู้ ใช่ๆ ฉันก็หิวเซียเดินออกมาพร้อมยุนโฮ แจจุงแล้วก็ชางมิน มิกกี้หลับตา ขมุบขมิบปากเหมือนอยากด่าคน ที่ร้านอาหารแม่อึนเช พวกเขานั่งอยู่ที่โต๊ะใหญ่ริมกระจก แล้วกำลังได้รับการดูแลอย่างดีจากพนักงานในร้าน ที่หมั่นแวะมาดูแลทุกๆสิบนาที ไม่ยักรู้ว่าร้านนี้ร้านแม่เธอ ฉันมากับที่บ้านตั้งหลายทีแล้วน่ะเนี่ยเซียมองไปรอบๆร้าน ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา อาหารร้านเธอนี่มันแพงสุดยอดจริงๆยุนโฮมองไล่รายการอาหารในเมนู ร้านของแม่ไม่ใช่ของฉัน... แต่ถ้าแม่ตายมันก็จะเป็นของฉัน ในกรณีถ้าฉันไม่ขายมันทิ้งไปซะก่อนนะอึนเชนั่งเอนตัวกับเบาะอย่างคุ้นเคย และหันไปมองพนักงานที่วนเข้ามาอีกรอบ ยังไม่สั่ง จะไปไหนก็ไปก่อนป่ะอึนเชหันไปไล่ด้วยความรำคาญ อึนเชยุนโฮกับชางมินร้องท้วงเธอขึ้นพร้อมกัน อึนเชมองหน้าพวกเขาแล้วขยับปากเบาเหมือนคำว่าอะไร คือ อย่างนี้ครับคุณหนู....เออคุณอึนเชพนักงานรีบเปลี่ยนสรรพนามเรียกเธอเมื่ออึนเชจ้องหน้าเขาอย่างเคืองๆ คุณแม่คุณอึนเช โทรมาสั่งเมื่อกี๊ว่าให้พวกผมจัดชุดอาหารมาต้อนรับเพื่อนๆของคุณอึนเช แล้วอาหารก็พร้อมเสิร์ฟแล้วครับเขาหันไปพยักหน้าให้พนักงานที่เหลือทยอยยกอาหารมาเส ิร์ฟ ซึ่งทุกคนก็เอาแต่ตะลึงกับอาหารชั้นดีที่วางอยู่บนโต๊ะ ผิดกับอึนเชที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด แล้วเธอก็สั่งให้ผมบอก คุณอึนเชว่าเธอจะเข้ามาต้อนรับเพื่อนๆของคุณหลังจากกลับมาจากไปคุยกับคุณตาคุณยายของ คุณอึนเชแล้วน่ะครับเขารายงาน อึนเชพยักหน้ารับฟังแล้วสะบัดมือไล่เขาออกไป นี่ จงใจเลือกร้านนี้รึปล่าวเนี่ยอึนเชถามมิกกี้ในที่สุด เขาเองก็ยังทำหน้าเหรอหรา ปล่าวสักหน่อย ก็ร้านนี้ฉันเองก็เคยมากับแม่ฉัน แล้วเห็นว่าอร่อยดี ก็เท่านั้น ไม่รู้สักหน่อยว่าเป็นร้านแม่เธอ สุดท้าย อึนเชก็ต้องเลี้ยงแทนสิเนี่ยเซียหัวเราะอย่างร่าเริง เมื่อเห็นอาหารหลายอย่างตั้งอยู่ตรงหน้า แม่ฉัน แม่ฉันอึนเชย้ำหลายครั้ง คุณหนู เอ้ย คุณอึนเช ไม่อยู่รอคุณแม่ก่อนเหรอครับพนักงานคนเดิมซึ่งเป็นกัปตันของร้านอาหารนี้วิ่งเข้ามา ท้วงไว้ หลังจากที่พวกเธอกินกันเสร็จแล้วตั้งท่าจะลุกออกไป รอทำไม ฉันยุ่งอยู่ จะกลับไปซ้อม บอกแม่ด้วยล่ะกันว่าเจอกันที่บ้านอึนเชเดินล้วงกระเป๋าออกไปอย่างหงุดหงิด ส่วนที่เหลือก็โค้งขอบคุณพนักงานทุกคนที่ดูแลพวกเขาอย่างดีแล้วเดินตามออกมา อย่างนี้ไงที่ฉันไม่ยอมพาเธอมาอึนเชพึมพำกับยองนาทียิ้มขำอยู่ ส่วนพวกที่เหลือก็เดินอมยิ้มตามมาข้างหลัง ยิ้มอะไรกันอึนเชหันไปเห็นพอดี ต่างคนต่างเฉไฉมองไปทางอื่นทันที ชางมินอึนเชไปไล่บี้เอากับเขา ที่หันมามองหน้าเธออย่างไม่รู้เรื่อง ปล่าว ฉันเห็นแมวมันตกลงมาจากต้นไม้พอดี ก็เลยขำชางมินหาเรื่องแก้ตัวไปเรื่อย ยุนโฮอึนเชหันมาไล่บี้ยุนโฮต่อ เขาเองก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมตอบอะไรแล้วเดินต่อไป ก็อย่าให้รู้แล้วกันอึนเชพูดเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน แล้วเดินนำไปอย่างรวดเร็ว ชั่วขณะหนึ่งพวกเขาเห็นใบหูเธอแดงอย่างเห็นได้ชัด หวัดดีครับ อ่ะ วันนี้พ่อกลับบ้านเร็วเหรอครับเซียแปลกใจเมื่อกลับมาบ้านแล้วเห็นพ่อนั่งดูทีวีกับแ ม่ในห้องนั่งเล่นได้ ทั้งสองคนกวักมือเรียกเขาเข้าไปนั่งด้านในด้วยกัน กินอะไรมารึยัง ลูกแม่ถามด้วยสายตาเอ็นดู ครับกินมาแล้วอิ่มแปล้เลยเซียทำท่าลูบท้องน้อยๆ แล้วทำท่านึกบางอย่างขึ้นมาได้ พ่อกับแม่จำร้านอาหารที่เราชอบไปทุกอาทิตย์ ได้มั้ยครับเซียมีท่าทางตื่นเต้น ร้านที่ตกแต่งสวยๆ บรยากาศดี แล้วอาหารก็อร่อยใช่มั้ยจ๊ะแม่เซียนึกออกก่อน เซียพยักหน้ายิ้มแป้น ที่อยู่ตรงหัวมุมถนนเขต 10 น่ะเหรอ...ทำไมเหรอลูกพ่อเซียถามเมื่อเห็นเขาทำท่าทางดีใจเมื่อทั้งสองคนนึกออก ร้านนั้นนะ เป็นของเพื่อนผมครับ...จริงๆก็ของแม่เธอนะครับเซียบอกอย่างภูมิใจ งั้นหรอกเหรอมีบางอย่างในน้ำเสียงพ่อเปลี่ยนไป พ่อจำอึนเชได้มั้ยล่ะครับ คนที่พ่อใส่เฝือกให้นะครับเซียถามหน้าตายิ้มแย้ม อ้อ คนนั้นเองท่าทางของพ่อเขาเปลี่ยนไป จนเซียสังเกตได้ พ่อมีอะไรจะพูดกับผมรึปล่าวครับท่าทางเซียจริงจังขึ้นมา พ่อกับแม่หันมามองหน้ากันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าให้กัน พ่อค่อยเขยิบเข้าไปนั่งใกล้เซีย เซีย...ปีนี้ลูกก็อยู่ปี3แล้วนะ เป็นปีที่ลูกต้องเข้ามหาวิทยาลัย...แต่ที่พ่อกับแม่เห็น ลูกไม่เพียงไปเรียนพิเศษหลังเลิกเรียนเหมือนเด็กเตรียมเอ็นท์คนอื่น แต่ลูกยังเอาแต่เที่ยวเล่นแล้วก็ติดเพื่อนซะจน...เซียนั่งนิ่งฟัง จนพ่อกับแม่กลัวว่าลูกจะลืมว่าสิ่งสำคัญสำหรับอนาคตลูกคือการเข้ามหาวิทยาลัยเซียน ั่งก้มหน้าฟังนิ่ง พ่อกับแม่มองเขาที่ยังไม่ยอมพูดอะไร พ่อกับแม่อยากให้ลูกห่างจากพวกเพื่อนๆสักพัก ถ้าเป็นไปได้ก็เลิกคบไปเลย เพื่อนไม่ใช่สิ่งสำคัญถ้าลูกอยากเข้าม.แพทย์ กลับไปสนใจแต่เรื่องเรียนอย่างที่ลูกเคยเป็นดีกว่านะพ่อพูดอย่างหนักแน่น เซียเงยหน้าขึ้นมองพ่อแม่ในที่สุด แต่แววตาร่าเริงที่อยู่บนแววตาเขานั้นแปรเปลี่ยนไปแล้ว เป็นแววตาของความขมขื่น อนาคต...อนาคตของใครเหรอครับ ของผมหรือว่าของพ่อ...เซียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งๆ พ่อแม่มองเขาด้วยความแปลกใจ เพราะเขาไม่เคยแม้แต่มองพ่อแม่ด้วยสายตาว่างเปล่าเช่นนี้มาก่อนเลย ผมนะไม่เคยบอกพ่อว่าผมอยากเป็นหมอเลยสักครั้ง อันที่จริงพ่อไม่เคยถามผมเลยต่างหากว่าผมอยากจะเรียนอะไรเซียมีสีหน้าจริงจัง ขณะที่พ่อกับแม่ยังนิ่งอึ้ง แล้วลูก...อยากจะเรียนอะไรล่ะ ลูกแม่แม่เซียพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ผมอยากเรียนศิลปะ ผมอยากวาดรูปเซียตอบอย่างหนักแน่น ในขณะที่พ่อมีสีหน้าผิดหวัง ลูกชายคนเดียวของพ่อกำลังจะบอกว่าอยากเรียนศิลปะ แทนที่จะเรียนหมอเนี่ยนะพ่อพูดอย่างผิดหวัง เซียประสานสายตากับพ่อด้วยความมั่นใจ แสดงจุดยืนของตัวเอง เลิกคบกับพวกเพื่อนแกซะพ่อสั่งน้ำเสียงเด็ดขาด อะไรนะครับเซียตกใจขึ้นมาทันที สีหน้ามั่นใจของเขาหายไปด้วย เพราะเพื่อนพวกนั้นใช่มั้ย แกถึงเป็นอย่างนี้ เมื่อก่อน แกกลับบ้านหลังเลิกเรียนตรงเวลาทุกวัน ไม่เคยเถียงฉันสักคำ แต่เดี๋ยวนี้แก...ตั้งแต่ย้ายมาเนี่ยแกก็เปลี่ยนไป...เปลี่ยนไปมาก มันไม่เกี่ยวอะไรกับเพื่อนผมซะหน่อยเซียตะโกนขึ้นมา แต่เมื่อก่อนแกไม่เคยเป็นอย่างนี้ ไม่เคยติดเพื่อนมากขนาดนี้พ่อตะคอกเขา แล้วพ่อรู้ได้ยังไงละครับ ว่าเมื่อก่อนผมมีเพื่อนรึปล่าว อยู่ที่โรงเรียนเก่ามีคนอยากจะคบกับผมมั้ย มีแต่คนคอยจะแกล้งผมหรือเปล่า พ่อไม่เคยรู้อะไรทั้งนั้นเซียระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด พ่อแม่ยืนตะลึงอีกครั้ง ตอนอยู่โรงเรียนเก่านะ ไม่มีใครคบผมเป็นเพื่อนสักคน เพื่อนๆเอาแต่จะคอยแกล้งผม อิจฉาที่ผมเรียนเก่งกว่า ตั้งแง่กับผมเพียงเพราะผมเป็นลูกหมอ เป็นเด็กเรียน แต่พอมาที่นี่ พวกเขาไม่สนด้วยซ้ำว่าผมเป็นคนยังไง พวกเขายินดีจะเป็นเพื่อนกับผม ไม่รังกียจผม และพร้อมที่จะปกป้องผม แล้วพ่อยังอยากให้ผมเลิกคบกับเพื่อนที่ผมพึ่งได้มีเป็นกลุ่มแรกในชีวิตเหรอครับ เพื่ออนาตคที่ไม่ใช่ของผมนะเหรอครับน้ำตาเซียไหลอย่างกลั้นไม่อยู่ ทั้งห้องเงียบกริบ นี่ลูกไม่เห็นพ่อสำคัญกับลูกอีกแล้วเหรอพ่อเขาพูดขึ้นเบาๆในที่สุด ไม่ใช่ครับ พ่อยังเป็นคนสำคัญสำหรับผม แต่เพื่อนๆผมก็เป็นคนสำคัญสำหรับผมเหมือนกัน ที่ผมอยากจะบอกคือ ผมจะไม่เรียนหมอ แต่ผมจะเรียนศิลปะ อยากเรียนในสิ่งที่ผมอยากดรียน ยากทำในสิ่งที่ผมอยากทำ ผมอยากให้พ่อเข้าใจ และยอมรับการตัดสินใจครั้งแรกของผมเซียพูดด้วยสายตาอ้อนวอน แม่ยืนสะอื้นอยู่ข้างๆ พ่อเขาหลับตานิ่งพยายามข่มอารมณ์ แล้วค่อยๆพูดขึ้นอีกครั้ง อยากทำอะไรก็ทำไป...เซียยิ้มทันทีเมื่อได้ยิน แต่ถ้าแกตัดสินใจจะเรียนศิลปะอะไรนั้นให้ได้ แกก็ออกจากบ้านนี้ไปได้เลยพ่อพูดจบในที่สุด พ่อ!!!เสียงเซียกับแม่ดังขึ้นพร้อมกัน หวัดดี อึนเชอึนเชที่กำลังยกขาเตะกระสอบทรายต้องหยุดชะงัก หันกลับไปดูที่ต้นเสียง ที่ด้านหน้าโรงฝึก เซียถือกระเป๋าผ้าใบใหญ่ แล้วก็สะพายกระเป๋าทหารอีกใบหนึ่งที่ใหญ่พอๆกันยืนส่งยิ้มให้เธออยู่ อึนเชหยุดพักแล้วคว้าผ้าขนหนูเดินซับเหงื่อมาหาเขา เซียนั่งลงบนพื้นกระดานหน้าประตู จะไปไหนนะอึนเชพยักเพยิดไปที่กระเป๋าใบใหญ่ชองเขา เซียมองแล้วยิ้มๆ ฉันว่าจะไปขอนอนบ้านยุนโฮน่ะ...ชั้นพึ่งโดนไล่ออกจากบ้านนะเซียเสริมเมื่อเห็นสายตาสงสัยของอึนเช เธอนิ่งไปเมื่อได้ยินที่เขาบอก เซียฝืนยิ้มแล้วพูดต่อ ตอนแรกฉันว่าจะไปบ้านมิกกี้ แต่ช่วงนี้เขาเองก็โดนแม่...อย่างที่รู้ๆกันน่ะนะ ฉันก็เลยไม่อยากไปเพิ่มปัญหาให้เขาอีก ฉันก็เลยนึกถึงยุนโฮขึ้นมานะเซียยิ้มๆ อึนเชมองหน้าเขา แล้วนายเคยไปบ้านยุนโฮแล้วหรือไงอึนเชถามนิ่งๆ เซียยักไหล่ แล้วจะรู้ได้ไง ว่านายจะไปอยู่กับเขาได้อึนเชถามอย่างเย็นชา เซียหน้าเสียทันทีคิดหนัก นายจะนอนที่นี่ก็ได้นะอึนเชเอ่ยขึ้น ในระหว่างที่เซียกำลังนั่งเงียบๆ ทำหน้าเครียดอยู่ ที่นี่นะเหรอเซียตาโตมองไปรอบโรงฝึก พื้นที่เป็นกระดานไม้กว้างขวาง สะอาด และเป็นระเบียบ ด้านในมีห้องเล็กๆอยู่ 2 ห้อง อือ ก็นอกจากฉันใช้ฝึกแล้วก็ไม่ได้ทำอะไรอีก มีห้องนอนกับห้องน้ำอยู่พอดีด้วย นายคงอยู่ได้ จริงอ่ะ ฉันอยู่ที่นี่ได้น่ะเซียถามตื่นเต้น อึนเชพยักหน้านิ่งๆ เย้!!!เซียตะโกนอย่างร่าเริง แล้วกระโดดขึ้นโรงฝึกมาทันที เดินสำรวจไปทั่วๆ ยอดจริงๆ... เอะ เดี๋ยวก่อน แล้วแม่เธอจะไม่ว่าอะไรเหรอเซียหันมาถามกังวลๆ อึนเชเลิกคิ้ว จะว่าทำไม ก็ที่นี่เป็นของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้ แม่ไม่มีสิทธิ์มายุ่งซะหน่อยอึนเชยักไหล่ไม่สน เหรอ ดีจังเซียเสียงเศร้าลงเมื่อนึกถึงตัวเอง อึนเชมองสังเกตเขา แต่ของฟรีไม่มีในโลกนายก็รู้อึนเชกอดออกพิงกำแพง ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันจะรับหน้าที่ทำความสะอาดที่นี่ให้เอง เอาม่ะเซียเสนออย่างร่าเริง งานทำความสะอาดที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกของฉัน เรื่องอะไรจะให้นายทำเซียทำหน้าแปลกใจ อ้าว แล้วเธอจะให้ฉันทำอะไรละอึนเชยิ้มเจ้าเล่ห์จนเซียเริ่มหนาวๆ ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ ทำการบ้านรวมทั้งรายงานทั้งหลายแหล่ให้ฉันก็เท่านั้นเอง ช่วงนี้ฉันต้องทุ่มเทให้กับการฝึก ไม่มีเวลามานั่งทำเท่าไหร่หรอกอึนเชบิดขี้เกียจ เริ่มขยับตัวอีกครั้ง เซียอึ้งอยู่พักนึง แหงสิ ก็เธอได้ โควต้านักกีฬาแล้วนี่ ไม่ต้องสนแล้วนี่เซียเริ่มบ่น จะทำม่ะอึนเชหันมาทัหน้าเซ็งๆใส่ ทำสิ ทำ...ขอบคุณมากน่ะอึนเช ไม่ได้เธอฉันต้องแย่แน่เลยเซียพูดด้วยสีหน้าขอบคุณ อึนเชยกมือปัดๆ To be continue...