"นี่ แจจุงใครใช้ให้นายมากอดฉัน ห๊า"เสียงเซจินโวยวายลั่นห้อง หลังจากตื่นขึ้นมาแล้วเจอแจจุงนอนอยู่ข้างๆเธอ ไม่เพียงแค่นั้นตัวของเธอยังถูกรวบไว้แน่นกับอ้อมอกของแจจุงเลยทีเดียว แจจุงที่โดนปลุกหรี่ตาขึ้นมามองอย่างงัวเงีย
"อะไรเล่า ก็เธอบอกเองนี่ว่า ให้ฉันมานอนเป็นเพื่อนหน่อย"แจจุงยันตัวขึ้นหลังจากที่เซจินผลักเขาออกอย่างแรง
"ใช่ ฉันพูด แต่ไม่ได้บอกให้นายมานอนกอดฉันสักหน่อย แค่ให้มานอนข้างๆเป็นเพื่อนเฉยๆ"เซจินเหล่มองเขาอย่างไม่สบอารมณ์
"อ้าว แต่เธอมากอดฉันก่อนเองน่ะ"แจจุงท้วง
"ตลกล่ะ คิมแจจุง ฉันแค่เกี่ยวแขนนายนิดเดียวเอง"เซจินยังเอียงคอมองเขาอย่างไม่พอใจ
"ก็ตอนที่ฉันกอดเธอทำไมไม่ท้วงเล่า ก็เห็นเงียบก็นึกว่า..."แจจุงลอยหน้าลอยตาพูด
"ว่าอะไร ว่าอะไรบอกมาน่ะ"เซจินคาดคั้นเมื่อเห็นแจจุงทำหน้าเจ้าเล่ห์
"ก็...นึกว่าชอบไง"แจจุงขยับมากระซิบที่ข้างหูเซจินเบาๆ เล่นเอาเจ้าตัวหน้าแดงขึ้นมาทันที
"ไอ้...ไอ้ โรคจิต"เซจินชี้นิ้วไปที่แจจุงอย่างสั่นเทาด้วยความโกรธ แจจุงยังลอยหน้าลอยตาต่อไป
"แล้วไม่ใช่ไอ้โรคจิตคนนี้หรือไง ที่อยู่เป็นเพื่อนเธอเมื่อคืน สำนึกบุญคุณกันมั่งเซ่ ตื่นมาแทนที่จะขอบคุณ มาด่ากันฉอดๆ"แจจุงแคะหูอย่างระคาญ ยิ่งทำให้เซจินยิ่งเดือด
"ขอบคุณที่นายกอดฉันเนี่ยน่ะ ฉันไม่ได้เสียสตินะถึงต้องทำอย่างนั้นน่ะ เหอะ"เซจินเบะปากใส่ แจจุงยักคิ้วน้อยๆก่อนลุกขึ้นจากเตียงก่อน
"ก็เอาเหอะ เดี๋ยวอีกหน่อยเธอก็ขอบคุณฉันเองแหล่ะ"แจจุงถึงท้ายยิ้มๆ ก่อนเดินไปเข้าห้องน้ำก่อน ทิ้งให้เซจินนั่งทำหน้างงอยู่คนเดียว
"เฮ้ เซจิน"เสียงเรียกของอึนเช ทำให้เซจินที่เดินหอบหนังสือมากมายมาตามทางเดินหันกลับมามอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเพื่อนรักตัวเองตอนนี้อยู่ในสภาพโดนหมาฟัดมาก็ไม่ปาน อึนเชอยู่ในชุดซ้อมเทควันโอที่หลุดลุ่ย สวมทับด้วยเสื้อแจ็คเก็จกับเท้าเปล่า ผมเผ้ามัดรวบอย่างหลวมๆ ที่ใบหน้ามีรอยช้ำนิดๆที่แก้ม ที่มุมปากอีกนิดหน่อย
"อึนเช เธอไปทำอะไรมาเนี่ย"เซจินร้องอย่างตกใจ อึนเชมองหน้าเซจินนิ่งๆ
"ก็ซ้อมตอนเช้าไง"อึนเชนวดแขนตัวเองเบาๆ
"แล้วทำไมอยู่ในสภาพนี้เนี่ย"เซจินมองสำรวจอึนเช ที่ตอนนี้เอารองเท้าแตะที่หนีบมาได้มาใส่
"ก็ไม่ทำไม หนีซ้อมมาซะก่อนไงเล่า พวกนั้นซ้อมบ้าบออะไรกันนักหนาก็ไม่รู้ เซ็งเป็นบ้า"อึนเชส่ายหัวหน่ายๆก่อนจัดการชุดเธอให้เข้าที่เข้าทาง
"แล้วนี้เธอซ้อมยังไงของเธอเนี่ย ทำไมยับเยินไปหมดอย่างนี้"เซจินช่วยอึนเชแต่งตัวให้เรียบร้อย
"ก็ไม่ยังไงอ่ะ คู่ซ้อมตัวฉันตัวเท่านี้"อึนเชเอือมมือวัดความสูงคู่ซ้อมเธอท่วมหัวเธอทีเดียว
"ผู้หญิงเนี่ยน่ะ"เซจินทำหน้าตาเหลือเชื่อ อึนเชส่ายหน้าเบาๆ
"เปล่า ผู้ชายน่ะ"อึนเชตอบหน้าตาย เซจินหัวเราะออกมาเบาๆ
"เออนี่ เธอช่วยย่องไปเอาเสื้อผ้าฉันในล็อกเกอร์ให้หน่อยได้มั้ย ฉันคงกลับเข้าไปไม่ได้ล่ะ"อึนเชหันมาถามเซจิน เธอมองสภาพเพื่อนแล้วจึงค่อยพยักหน้านิ่งๆ
เสียงเตะกระสอบทราย เสียงเท้าเสียดสีกับพื้นกระดาน เสียงผ้าที่เสียดสีกัน เสียงที่เซจินคุ้นเคยเมื่อก้าวเข้ามาในโรงฝึกของมหาลัย ที่ได้ชื่อว่าเป็นที่หนึ่งของประเทศสำหรับเทควันโด ท่าทางของนักกีฬาที่ฝึกกันอย่างตั้งใจ ทำให้เซจินไม่อาจอดใจให้มองไปรอบอย่างสนใจไม่ได้ แม้เธอจะเลิกเล่นเทควันโดไปแล้วแต่เธอก็ไม่ได้เลิกชื่นชอบในกีฬาชนิดนี้ไปซะทีเดียว เธอค่อยๆสลัดความรู้สึกออกไปอีกครั้ง ก่อนค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆห้องพักนักกีฬาไปเรื่อยๆ เพื่อไปเอาของให้กับอึนเชในนั้น เมื่อเซจินเข้าไปได้ก็รีบเปิดล็อกเกอร์ด้วยความไวแล้วฉวยกระเป๋ากีฬาของอึนเชออกมา แล้วตรงดิ่งออกไปจากห้องพักทันที
"นี่เธอ"เสียงเรียกที่เฉียบขาดของชายคนนึง ทำเอาเซจินหยุดชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปจากโรงฝึกทันที เธอค่อยๆหันมามองทางต้นเสียงอย่างงงๆ แล้วเมื่อหันมาก็ทำเอาเซจินต้องตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ผู้ชายในชุดเทควันโดสีขาวสะอาด ตัวสูงโปร่ง กับใบหน้าขาวผ่อง แต่มีสีหน้าที่เคร่งเครียด ยืนประจันหน้าอยู่กับเธอ ...รูปร่างหน้าตารวมทั้งท่าทางของเขา ทำให้เธอนึกถึงพี่ชายของเธอขึ้นมาทันที โดยเฉพาะท่าทางเคร่งครัดกับการฝึกนี้ด้วย
"มีอะไรเหรอค่ะ"เซจินถามกลับไปอย่างหวั่นๆ เขามองเธอนิ่งๆ
"ท่าทางจะเป็นเด็กมหาลัยนี้นี่ เธอไม่รู้หรือไงว่าคนไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ห้ามเข้ามาในโรงฝึกนี้"เขากอดอกถามเธออย่างเข้มๆ เซจินส่ายหัวเบาๆ เขานิ่วหน้าเล็กน้อย
"แล้วนั้นอะไร กระเป๋าของอึนเชไม่ใช่หรือไง"เขาก้มลงมองไปที่ไหล่เซจินที่สะพายกระเป๋ากีฬาใบใหญ่อยู่ เธอพยักหน้าตอบน้อยๆ
"อ๋อ ยัยตัวดีนั้นให้เธอมาเอาของให้ล่ะสิ แล้วเจ้าตัวไปไหนซะแล้วละ"เขายิ้มอย่างหน่ายๆ
"เออ อึนเชต้องเข้าเรียนเช้านี้น่ะค่ะ ก็เลย...ต้องรีบไป ฉันก็เลยมาเอาของให้เขา"เซจินคิดข้อแก้ตัวขึ้นมา เขานิ่วหน้ามองเธอน้อยๆ
"วันนี้อึนเชไม่มีเรียนเช้านี้ ฉันเช็คตารางเรียนเธอมาแล้ว"เขาเอียงคอมองเธออย่างจับผิด เซจินเริ่มจนปัญญา
"เอ่อ คือ..."เซจินทำหน้าอึดอัดใจเล็กน้อย เขามองเธอยิ้มๆ
"ช่างเถอะๆ ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรกับเด็กแสบนั้นอยู่แล้ว ตอนแรกก็ขอกันแทบตายกว่าจะยอมมาซ้อมร่วมกันได้ เฮ้อ ยังไงก็ฝากไปบอกนักกีฬาตัวอย่างคนนั้นด้วยน่ะ ว่าคราวหน้าที่ซ้อมกันน่ะ ได้โดนคู่ซ้อมอย่างฉันอัดแน่"เขาแยกเขี้ยวน้อยๆ เซจินเงยหน้ามองเขาชัดๆอีกที เมื่อได้ยินว่าเขาคือคู่ซ้อมของอึนเชด้วย แล้วก็อดยิ้มออกมานิดๆไม่ได้ เมื่อเห็นรอยช้ำบนหน้าเขาเหมือนกัน
"ยิ้มอะไรของเธอล่ะนั้น"เขาเลิกคิ้วมองเธอน้อยๆ เซจินรีบส่ายหน้า เขาพยักหน้าน้อยๆก่อนจะหันหลังกลับเข้าโรงฝึกไป
"เอ่อ เดี๋ยวค่ะ"เสียงเซจินที่ร้องเรียกไว้ ทำให้เขาหันมาอีกครั้ง
"รุ่นพี่ ชื่ออะไรเหรอค่ะ"
"ชอย ซีวอน อ่ะน่ะ"เสียงอึนเชดังขึ้นมาจากในห้องน้ำ หลังจากที่เซจินเอาเสื้อผ้ามาให้เธอเปลี่ยนแล้ว
"อืม รุ่นพี่ชอยนั้นแหล่ะ"เซจินส่องกระจกอยู่พยักหน้านิ่งๆ
"เฮ้อ หัวหน้าทีมที่น่ารำคาญนั้นเอง"อึนเชเดินส่ายหัวออกมาจากห้องน้ำ ด้วยสภาพที่เรียบร้อยแล้ว
"อย่าไปสนใจเลย ก็ทำเป็นดุไปอย่างนั้นแหล่ะ ไม่รู้จะอะไรนักหนาน่ารำคาญจะตาย"อึนเชส่องกระจกพลางเอายาแต้มๆที่หน้าเธอเบาๆ
"เธอไม่คิดว่าเขา...เอ่อ คล้ายกับ..."เซจินกำลังชั่งใจอยู่ อึนเชเหล่มองเธอผ่านกระจก
"ไม่เหมือนสักนิด"อึนเชตอบก่อนที่เซจินจะบอกซะอีก ว่ารุ่นพี่ซีวอนเหมือนกับจุนกิพี่ชายของเธอ
"นายนั้นน่ะ ทั้งน่ารำคาญ ทั้งน่าเบื่อ แถมยังอ่อนอีกต่างหาก เหอะ เทียบกันไม่ได้สักนิดเลย"อึนเชส่ายหน้าอย่างระอา เซจินได้แต่ยิ้มแห้งๆไปให้
จริงอยู่ที่รุ่นพี่ซีวอนไม่ได้มีส่วนคล้ายอะไรกับจุนกิ แต่มีบางอย่างในตัวเขาที่คล้ายกับจุนกิ ไม่ว่าจะเป็นสีหน้าแววตาเวลาฝึกซ้อม โดนเฉพาะเบื้องหลังของเขาเวลาอยู่ในชุดเทควันโด กลับทำให้เธอนึกถึงจุนกิขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ จนทำให้เซจินถึงอาสากลับเอาของไปเก็บที่ห้องพักนักกีฬาให้อึนเชอีกครั้ง เพื่อมองเขาให้ชัดๆว่าอะไรทำให้เธอเห็นว่าเขาคล้ายพี่เธอกันแน่
"เธอมานี่อีกทำไมล่ะ แล้วเอาเพื่อนเธอมาด้วยมั้ยล่ะเนี่ย"รุ่นพี่ซีวอนเดินมาดักหน้าไว้ก่อนที่ เซจินจะเดินเลี่ยงๆออกไปอย่างเคย เซจินเงยหน้ายิ้มให้แหยๆ
"คือว่า อึนเชคงไม่มาแล้วละค่ะวันนี้ เห็นว่ามีธุระอะไรสำคัญที่บ้าน"เซจินก็หาเรื่องแก้ตัวให้เพื่อนไปเรื่อย ซีวอนกอดอกเลิกคิ้วมองเธออย่างเซ็งๆ
"เมื่อไหร่เธอจะเลิกแก้ตัวให้เพื่อนเธอสักทีเนี่ย พอเถอะน่า ฉันรู้อยู่แล้วว่าอึนเชน่ะ ไม่ได้อยากมาซ้อมสักเท่าไหร่หรอก"ซีวอนถอนหายใจเหนื่อยๆ
"ปกติเวลาจะไม่ซ้อม เธอก็แค่เดินออกไปเฉยๆไม่บอกไม่กล่าวอะไรมากกว่า ฉันว่าเด็กคนนี้ไม่ค่อยจะมีเหตุผลกับใครเค้าสักเท่าไหร่หรอก"ซีวอนกรอกตาไปมาทำหน้าหนักใจ เซจินได้แต่ยิ้มอย่างหน่ายๆตาม
"คือว่า อึนเชชินกับการฝึกซ้อมที่บ้านมากกว่าน่ะค่ะ เธอฝึกอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้วน่ะค่ะ เมื่อก่อนบ้านเธอเป็นโรงฝึก อึนเชเลยชอบฝึกซ้อมอยู่ที่บ้านมากกว่า"เซจินบอกยิ้มๆ ซีวอนเลิกคิ้วมองอย่างตั้งใจ
"อย่างนั้นเหรอ ที่แท้ก็มีที่ฝึกอยู่แล้วนั้นเอง"ซีวอนพยักหน้าเข้าใจ เซจินเงยหน้ามองเขาอย่างชั่งใจ
"รุ่นพี่ ...อยากไปดูมั้ยล่ะค่ะ"เซจินเอ่ยชวนขึ้นมานิ่งๆ ซีวอนก้มลงมองเธออย่างแปลกใจ
"นี่ มิกกี้ นายเห็นเซจินมั้ยอ่ะ"แจจุงเดินมาหามิกกี้หลังจากที่เขาเดินหาเซจินไปทั่วมหาลัย
"ไม่นี่ นี่นายหามาแต่เช้าแล้วยังไม่เจออีกหรือไง"มิกกี้นิ่วหน้ามอง แจจุงแค่ยักไหล่เซ็งๆ
"ไปไหนของเค้าน้า"แจจุงมองไปรอบๆทางเดินข้างหน้า แล้วสายตาของแจจุงก็มองไปจนเจอเซจิน ที่กำลังเดินไปตามทางเลียบสนามฟุตบอล แจจุงยิ้มกว้างกำลังจะวิ่งเข้าไปหาเธอ ก่อนจะเห็นว่าเซจินไม่ได้เดินมาคนเดียว แต่ข้างๆเธอยังมีผู้ชายร่างสูง ผิวขาวสะอาด หน้าตาดี เดินเคียงข้างมาด้วย ปกติจริงอยู่ที่เซจินยิ้มแย้มให้กับทุกคน แต่ก็ไม่ใช่กับทุกคนที่เธอทำตัวสนิทด้วย นอกจากพวกเค้าเท่านั้น
"อะไรกันล่ะนั้น"มิกกี้เดินมาข้างๆ มองตามสายตาแจจุงไป แจจุงที่ยังยืนอึ้งอยู่
"นี่ เธอดูสิ นั้นมันรุ่นพี่ซีวอนนี่ กรี๊ด เดินกับเซจินด้วย ข่าวใหญ่ละงานนี้"เสียงซุบซิบจากกลุ่มสาวๆดังมา ทำเอาแจจุงหันไปมองทันที
"เฮ้อ คนอะไรหล่อเป็นบ้า เล่นเทควันโดก็เก่ง ให้ตายสิ"สาวๆส่งเสียงเสียดายกันใหญ่ แจจุงหูฟังพวกเธอแต่สายตาจับจ้องไปที่สองคนนั้นอย่างเดียว เซจินที่พูดคุยกับซีวอนอย่างสนุกสนานแถมยังส่งยิ้มให้ รอยยิ้มที่ไม่เคยยิ้มให้แจจุงเลยสักครั้ง รอยยิ้มที่เขาเองก็ไม่เคยได้จากเธอ
"นี่มันเรื่องอะไรกันเซจิน"แจจุงพึมพำออกมาเบาๆ
"ถ้าเธอไม่บอกฉันก็ไม่รู้หรอกน่ะ ว่าเธอเคยเล่นเทควันโดมาก่อนน่ะ"ซีวอนทำหน้าแปลกใจ เมื่อได้ยินเซจินเล่า เธอยิ้มกว้าง
"ทำไม ท่าทางฉันดูบอบบางมากเลยเหรอ"เซจินมองเขาอย่างล้อๆ ซีวอนยิ้มน้อยๆ
"เปล่าหรอก แต่ใครจะไปเชื่อว่าดาวมหาลัยอย่างเธอเคยสวมบทโหดมาก่อน"ซีวอนยิ้มขำๆ
"ไม่เห็นเกี่ยวเลยนี่ อย่างอึนเชยังเล่นได้เลย"เซจินเถียงน้อยๆ ซีวอนนิ่วหน้าน้อยๆ
"อึนเชเนี่ยน่ะ เหอะ แม่คนนี้น่ะหน้าตาดีก็จริง แต่นิสัย...ไม่ไหวจริงๆ"ซีวอนส่ายหน้าอย่างระอา เซจินยิ้มขำๆ
"อึนเชเค้าก็อย่างนี้แหล่ะค่ะ ถึงจะเย็นชา เฉยเมยไปบ้าง แต่ในส่วนของการซ้อมเธอก็ตั้งใจน่ะ"เซจินพยักหน้านิ่งๆ
"อันนั้นก็ใช่ แต่เธอรู้มั้ยว่าไม่มีใครในทีมเป็นคู่ซ้อมให้อึนเชได้นอกจากฉัน คู่กับใครไล่เตะเค้ากระเจิงหมด ยิ่งพวกผู้หญิงนี้ไม่ยอมคู่กับอึนเชเลยสักคน"ซีวอนส่ายหน้าอย่างหนักใจ
"ก็อย่างนั้นแหล่ะค่ะ ต้องอดทนฝึกกับอึนเชให้ได้ อีกหน่อยก็ชินเอง"เซจินยิ้มอย่างให้กำลังใจ
"ใครไม่มาฝึกกับอึนเชไม่รู้หรอก"ซีวอนทำหน้าเซ็ง เซจินมองเขายิ้มๆ ทำไมจะไม่รู้ล่ะ คู่กันมาตั้งกี่ปีล่ะ
"ก็เพราะเหตุผลนี้ล่ะมั่ง ที่อึนเชไม่ชอบมาฝึกที่โรงฝึกของมหาลัย เพราะไม่มีคู่ซ้อมที่เธอพอจะคู่ได้"ซีวอนทำหน้านึกขึ้นมาได้ เซจินพยักหน้าเบาๆ
"ก็ถ้าไม่มีคู่ฝึกที่เข้าขากัน อึนเชก็ชอบไปซ้อมอยู่คนเดียวนั้นแหล่ะ"เซจินยักไหล่น้อยๆ ซีวอนหันมามองเซจินตาเป็นประกาย
"นี่ แล้วเธอรู้มั้ยว่าใครที่เป็นคู่ซ้อมประจำของอึนเช"ซีวอนดึงไหล่เซจินมาถามอย่างตื่นเต้น เซจินได้แต่ยิ้มแห้งๆ มีก็มีอะน่ะ แต่สองคนนั้นล้วนแต่เลิกเล่นไปแล้วทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นตัวเซจินเอง หรือชางมินก็ตาม
"เฮ้ เซจิน"เสียงแจจุงดังมาข้างๆ ทำเอาเซจินที่กำลังจะบอกซีวอนที่กำลังคาดคั้นเธออยู่นั้น หันไปมองอย่างงงๆ
"มีอะไรเหรอ"เซจินถามงงๆ แจจุงมองไปที่มือของซีวอนที่กำลังกุมไหล่ทั้งสองข้างของเซจินอยู่ เจ้าตัวก็เหมือนจะรู้ตัวเลยรีบปล่อยไหล่เซจินทันที
"จะกลับบ้านแล้ว ไปกันเถอะ"แจจุงมองเธอนิ่งๆ ก่อนส่งสายตาเย็นชาไปที่ซีวอน เขามองแจจุงกลับมานิ่งๆเหมือนกัน
"นายก็กลับไปสิ ทำไมต้องมาลากฉันไปด้วยล่ะ"เซจินนิ่วหน้ามองอย่างไม่เข้าใจ แจจุงมองเธอเซ็งๆ ก่อนแย่งของที่อยู่ในมือเธอมาถือไว้
"บอกว่าไป ก็ไปสิ"แจจุงคว้ามือเซจินแล้วลากออกมาทันที เซจินมองเขางงๆก่อนหันไปมองซีวอนที่ทำหน้างงไม่แพ้กัน
"รุ่นพี่ค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เรานัดกันอีกทีล่ะกันน่ะ"เซจินตะโกนกลับไป นัดที่ว่าคือพารุ่นพี่ไปดูอึนเชที่โรงฝึก แต่แจจุงที่ไม่รู้เรื่องหันมามองขวับอย่างโมโห
"นี่เซจิน"เขาตวาดชื่อเซจินลั่น เล่นเอาเจ้าตัวหันกลับมามองอย่างแปลกใจ
"นายมาขึ้นเสียงกับฉันทำไมเล่า"เซจินนิ่วหน้าถาม พลางเดินไปตามแรงลากของแจจุง เขามองเธออย่างโมโห
"เธอจะทำให้ฉันเป็นบ้าให้ได้ใช่มั้ย"แจจุงว่าพลางดึงเซจินเดินลิ่วขึ้นรถแท็กซี่ไป
"นายเป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย"เซจินโวยลั่นเมื่อแจจุงลากเธอเข้ามาในร้านของเซจินได้ แจจุงที่ยืนเท้าเอวหายใจหอบๆเพราะออกแรงเยอะ เท้าเอวสายตามองไปด้านนอกนิ่งๆ
"ก็เปล่า"แจจุงหันมามองยักไหล่น้อยๆ เซจินเงยหน้ามองเขาตาขวาง
"ไม่เป็น แล้วทำไมต้องมาลากฉันอย่างนี้ด้วย เจ็บน่ะ"เซจินก้มลงมองข้อมมือตัวเองที่แดงช้ำ แจจุงรีบหันมาดูทันที
"ขอโทษ ฉัน...ลืมตัวไปหน่อย"แจจุงจับขอมือเซจินมาดูเบาๆ เซจินได้แต่เงยหน้ามองเขาเคืองๆ
"มันหายเจ็บมั้ยล่ะนั้น ถอยไปเลย"เซจินสะบัดมือเธอจากแจจุง แล้วเดินไปทางหลังร้าน เพื่อกลับเข้าห้องของตัวเองไป
"...นายเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ แจจุง"เขาได้แต่พึมพำกับตัวเอง ยืนอยู่ในร้านที่ตอนนี้มีเพียงโต๊ะและเก้าอี้ที่วางซ้อนเรียงรายกันไปเพียงลำพัง แสงแดดที่ส่องทะลุเข้ามาสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดของแจจุง
"ก็ไหนนายจะไม่รักใครแล้วไง ทำไมไอ้ความรู้สึกนี้มันยังมาได้อีก"แจจุงส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจตัวเอง ...ใช่แล้วล่ะ นายกำลังตกหลุมรักอีกครั้งนึงแล้วไง คิมแจจุง
เช้าวันรุ่งขึ้น
ทั่วทั้งมหาลัยกำลังตื่นเต้นกับข่าวที่เซจินคบกับรุ่นพี่ซีวอน มีการพูดคุยถึงทั้งสองคนว่าเหมาะสมกันมากแค่ไหน แล้วยังมีการโยงแจจุงเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย จากเรื่องเมื่อวานที่มีคนเห็นว่าแจจุงเข้าไปดึงมือเซจิน ออกห่างจากรุ่นพี่ซีวอน ทำให้เป็นข่าวไปทั่วมหาลัยว่า ทั้งสองคนกำลังก่อศึกชิงนางกันอยู่
"เฮ้ นายนี่มันหาโอกาสมีเรื่องให้คนสนใจได้เรื่อยเลยน่ะ"มิกกี้เดินกอดคอแจจุงเข้ามาในมหาลัย ท่ามกลางเสียงซุบซิบของหลายๆคน แจจุงหันไปมองหน้ามิกกี้อย่างเย็นชา
"ก็ดีออก อย่างนี้คะแนนความสนใจนายก็นำมิกกี้อยู่ไง นายชอบไม่ใช่เหรอ เป็นจุดสนใจเนี่ย"ยุนโฮที่เดินมาข้างๆด้วย เลิกคิ้วมองล้อๆ แจจุงหันกลับมามองยุนโฮเคืองๆอีกคน
"เฮ้อ จะว่าไปฉันก็ไม่ได้ชอบ เจ้ารุ่นพี่ซีวอนนั้นเท่าไหร่"ยุนโฮพูดพลางถอนหายใจ แจจุงกับมิกกี้หันมามองอย่างสนใจ
"ก็เจ้านั้นน่ะ อาสามาเป็นคู่ซ้อมให้อึนเช ออกจะเสนอตัวด้วยซ้ำ แล้วฉันแอบเห็นน่ะว่าบางทีก็แอบมองอึนเชบ่อยๆ ฉันไม่ไว้ใจหมอนี่เลยสิให้ตาย"ยุนโฮส่ายหัวอย่างอารมณ์เสีย
"อ้อ นั้นก็คือเหตุผลที่วันๆนายทิ้งเพื่อน แล้วไปหมกตัวอยู่ที่โรงฝึกของมหาลัยเพื่อนั่งเฝ้าอึนเชใช่มั้ย"มิกกี้ย้อนเลิกคิ้วมองอย่างไม่พอใจ ยุนโฮได้แต่ยิ้มแหยๆ
"เอ้า เป็นนาย นายจะไปเฝ้ามั้ยเล่า หมอนั้นหน้าตาดีอย่างกับอะไร พวกนายก็เห็นว่าสาวๆกรี๊ดหมอนั้นจะตาย ถึงอึนเชจะไม่หวั่นไหวกับอะไรง่ายๆ แต่นายเข้าใจคำว่า หวง มั้ยเล่า"ยุนโฮเถียงกลับมาอย่างฉุนๆ มิกกี้พยักหน้าเข้าใจ ..ก็ถ้าเขากับ...ยองนายังคบกันอยู่ เขาคงจะไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตาเหมือนกัน พอมิกกี้คิดถึงตรงนี้ก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้
"ก็จริง"มิกกี้พยักหน้าซึมๆ แจจุงเหล่มองเขาน้อยๆ
"เออ ว่าแต่อึนเชกับเซจินไปไหนล่ะเนี่ย ปกติต้องมาแล้วไม่ใช่หรือไง"ยุนโฮเบะปากมองไปรอบๆห้องเรียน เมื่อพวกเขาเข้ามาถึงแล้ว แต่ยังไร้วี่แววทั้งเซจิน และอึนเช
"ขอบใจเธอมากน่ะ เซจิน"ซีวอนเอ่ยขอบคุณเธอยิ้มๆ หลังจากที่เซจินพาเขามาโรงฝึกของอึนเชในตอนเช้า ระหว่างที่เจ้าตัวออกไปวิ่งจ๊อกกิ้งอยู่ เซจินก็พาซีวอนมาเดินดูรอบๆโรงฝึกแห่งนี้ ที่มีอุปกรณ์ครบครัน รวมทั้งดูสะอาดและมีระเบียบอยู่ตลอดเวลา
"ฉันเชื่อละล่ะว่าอึนเชซ้อมหนักจริงๆ"ซีวอนพูดขึ้นหลังจากยืนดูตารางการซ้อมของอึนเชที่ติดอยู่บนฝาผนังในโรงฝึก เซจินได้แต่กอดอกยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง
"เพราะงั้น ฉันถึงได้จะบอกรุ่นพี่ไงล่ะ ว่าอย่าไปบังคับอึนเชให้ไปซ้อมที่โรงฝึกมหาลัยนักเลย อึนเชเป็นพวกฉายเดี่ยวอย่างนี้มานานแล้ว ปล่อยให้เธอซ้อมตามแบบของเธอเถอะ"เซจินยักไหล่น้อยๆ ซีวอนทำหน้าเซ็งๆ
"แต่เธอก็รู้เหตุผลที่ฉันต้องการให้อึนเชไปซ้อมที่มหาลัยดีนี่ ...เธอจะไม่ช่วยฉันหน่อยเหรอ"ซีวอนมองเธออย่างขอร้อง เซจินทำหน้าลำบากใจนิดๆ
"ไม่ต้องตลอดเวลาหรอก แค่สักสองสามครั้งต่อวันก็ยังดี น่ะ ถือว่าช่วยกันหน่อยเถอะ"ซีวอนดึงมือเซจินมากุมไว้เป็นเชิงขอร้องอีกแรง
"เฮ้ ทำอะไรกันเนี่ย"เสียงอึนเชดังขึ้นอยู่หน้าประตูโรงฝึก ทำให้ทั้งสองคนรีบผละออกห่างกันทันที อึนเชเดินเข้ามาในชุดวอร์มเหงื่อโทรมกาย มองหน้าทั้งสองคนอย่างสงสัย ในท่าทางมีลับลมคมในของทั้งสองคน
"รุ่นพี่จอมตื้อ มานี่ได้ไงล่ะ เซจินเป็นคนพามาหรือไง"อึนเชเหล่มองเขานิ่งๆ ซีวอนพยักหน้าน้อยๆ
"ก็มาดูน่ะสิ ว่าเวลาที่เธอไม่ได้ไปฝึกที่มหาลัย เธอฝึกของเธอยังไง"ซีวอนตีหน้าขรึมใส่ อึนเชยักไหล่เซ็งๆ
"เห็นแล้วก็ไปสักทีสิ เดี๋ยวฉันก็จะไปมหาลัยแล้วเหมือนกัน"อึนเชมองเขาอย่างรำคาญ ก่อนเดินออกจากโรงฝึก ขึ้นบ้านที่อยู่ติดกันไป หลังจากนั้นซีวอนจึงหันมาคาดคั้นกับเซจินอีกครั้ง
"น่ะ เซจินน่ะ ฉันต้องการอึนเชจริงๆ"ซีวอนมองเธออย่างอ้อนวอน เซจินได้แต่ยิ้มอย่างหนักใจ
"ทำไมไอ้รุ่นพี่นั้นถึงมากับอึนเชได้"ยุนโฮพึมพำอย่างสงสัย หลังจากที่อึนเชเดินเปิดประตูห้องเรียนนำเข้ามา แล้วตามมาด้วยเซจินกับรุ่นพี่ซีวอน ที่ยังตามาตื้อขอให้เซจินช่วยไม่เลิก อึนเชได้แต่มองเขาอย่างระอา เพราะรู้ฤทธิ์ลูกตื้อของรุ่นพี่คนนี้ดีอยู่แล้ว แต่ด้วยความที่พวกเขามาช้าเลยต้องมานั่งกันอยู่หลังห้อง โดยมีสายตาของยุนโฮและแจจุงจับจ้องมาอย่างไม่ไว้ใจ
"นายว่าเขาจีบใคร"มิกกี้ถามขึ้นมาอย่างกวนๆ ทั้งสองคนหันไปมองเขาตาขวาง
"จะจีบใครก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหล่ะ"ทั้งยุนโฮและแจจุงตอบมาเป็นเสียงเดียวกัน มิกกี้ได้แต่ยักไหล่ยิ้มขำเบาๆ
"ก็ฉันบอกไปแล้วยังไงล่ะค่ะ ว่าไม่ได้ๆ"เซจินกระซิบกลับอย่างรำคาญ เมื่อซีวอนยังตื้อไม่เลิก
"อะไรกันเล่า ก็แค่ไม่กี่วันเอง เอาวันที่เธอว่างๆก็ได้ ช่วยไปเป็นคู่ซ้อมให้อึนเชหน่อย อย่างนี้อึนเชก็จะไปซ้อมที่โรงฝึกมหาลัย"ซีวอนเสนออย่างมีความหวัง เซจินได้แต่นิ่วหน้าอย่างหนักใจ
"แต่ฉันเลิกเล่นไปแล้วน่ะค่ะ อีกอย่างรุ่นพี่บอกเองว่า ห้ามคนนอกเข้า แล้วฉันซึ่งไม่ได้เป็นนักกีฬาของมหาลัย จะไปซ้อมที่นั้นได้ยังไงล่ะ ฉันว่ารุ่นพี่หาทางอื่นเถอะ"เซจินถอนหายใจอย่างเซ็งๆ
"นี่ เธอไม่เห็นความสำคัญของคำขอร้องฉันเลยใช่มั้ย มันเป็นความเป็นความตายของทีมน่ะ"ซีวอนเบะปากอย่างหนักใจเหมือนกัน อึนเชเหล่มองสองคนนี้ที่นั่งซุบซิบกันไปมา ไม่ต่างอะไรจากแจจุงที่ตัวอยู่หน้าห้อง แต่สายตาจับจ้องมาหลังห้องตลอดเวลา
"อึนเช"
"เซจิน"
เสียงเรียกสองสาวดังขึ้น จากคนละคนแต่โทนเสียงเดียวกันเปี๊ยบ เมื่ออึนเชกับเซจินที่เดินนำออกจากห้องมาคนแรกๆ เพราะนั่งหลังห้องเมื่อหมดชั่วโมงแล้ว พวกเธอหันมามาทางต้นเสียงอย่างนิ่งๆ
"อ้าว พวกนาย มีอะไรเหรอ"เซจินเลิกคิ้วถามแจจุง เขาไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าดึงเซจินมายืนข้างๆ พลางมองซีวอนด้วยสายตาข่มขู่ เจ้าตัวที่ถูกมองก็มองตอบกลับไปด้วยสายตางงๆ
"อึนเช เธอมานี่มา"ยุนโฮเดินรี่ไปดึงแขนอึนเชมาข้างๆ พลางมองซีวอนด้วยสายตาดุเดือดยิ่งกว่า แต่ดูเหมือนคราวนี้ซีวอนจะมองตอบโต้ไปอย่างเย็นชา มิกกี้ที่ยืนอยู่ข้างหลังยิ้มขำๆไปกับท่าทางของเพื่อน
"งั้นฉันไปเรียนก่อนดีกว่า เอ่อเซจิน อย่าลืมที่สัญญาไว้ล่ะ อึนเช...ยังไงเธอก็หนีฉันไม่รอดหรอก"ซีวอนทิ้งท้ายไว้ก่อนเดินลิ่วออกไป ทิ้งให้แจจุงกับยุนโฮมองตามเขาไปอย่างโมโห ก่อนหันกลับมามองเซจินกับอึนเชอย่างคาดคั้น
"เธอไปสัญญาอะไรกับเค้า..."
"อึนเชนี่มันเรื่องอะไรกัน..."
แจจุงถามขึ้นมาพร้อมกับยุนโฮ อึนเชเบะปากน้อยๆแล้วยักไหล่ไม่ตอบ แล้วเดินนำไป ยุนโฮเลยรีบเดินตามไปคาดคั้นให้ได้ ส่วนเซจินกอดอกมองหน้าแจจุงอย่างเคืองๆ
"นี่ แจจุง ฉันไปสัญญาอะไรกับใครมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วยไม่ทราบ"เซจินช้อนตามองเขาอย่างไม่พอใจ แจจุงมีท่าทีเก้อไป ส่วนมิกกี้ที่ยังอยู่ข้างๆยิ้มเยาะๆอยู่ด้านหลัง
"ขำอะไรของนาย มิกกี้"เมื่อเล่นงานใครไม่ได้ แจจุงเลยมาลงที่มิกกี้ ที่ไม่รู้ไม่ชี้ด้วยทันที
"อะไร ก็คนขำไม่ได้หรือไง"มิกกี้นิ่วหน้ามอง
"อึนเช เมื่อไหร่เธอจะเลิกให้ความหวัง นายซีวอนอะไรนั้นสักที"ยุนโฮตวัดเสียงอย่างโมโห อึนเชที่นั่งอยู่บนม้านั่งริมแม่น้ำ เงยหน้ามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์
"ความหวังบ้าบออะไรของนาย"อึนเชนิ่วหน้าใส่
"คราวก่อนก็ทีล่ะ ตอนที่เราเข้ามหาลัยนี้ใหม่ๆ นายซีวอนอะไรนั้นก็ตามเธอไม่หยุดหย่อน ให้เธอไปฝึกกับทีมมหาลัย จนเธอใจอ่อนยอมไปซ้อมร่วมด้วย แล้วคราวนี้อะไรอีกล่ะ เข้าทางเซจินจะมาตีสนิทอะไรเธออีก หรือในใจหมอนั้นไม่ได้คิดอยากจะเป็นคู่ซ้อมกับเธออย่างเดียวใช่มั้ย"ยุนโฮคิ้วขมวดรัวถามเป็นชุด จนอึนเชชักสีหน้า
"อย่าทำตัวน่ารำคาญน่า ยุนโฮ"อึนเชพูดนิ่งๆ ยุนโฮเริ่มไม่พอใจ
"อะไรน่ะ น่ารำคาญเหรอ"เขาทวนอย่างไม่เชื่อหู อึนเชเลิกคิ้วมองนิ่งๆ
"อือ ทำไม ทำอย่างกับตั้งแต่คบกันมานายไม่เคยโดนฉันว่าหรือไง"อึนเชมองนิ่งๆ ยุนโฮมีสีหน้าเจ็บปวดขึ้นมา
"ใช่ อึนเช แต่ไม่ใช่เพราะมีสาเหตุมาจากผู้ชายคนอื่น"ยุนโฮมองเธออย่างจับผิด อึนเชเงยหน้ามองเขาอย่างระอา
"ยุนโฮ ถ้านายยังเป็นอย่างนี้ก็อย่ามายุ่งกับฉันนักเลย"อึนเชพูดอย่างรำคาญในที่สุด ทำเอายุนโฮอึ้งไปทันที
To be continue...
